Wymieszać składniki; preparat w postaci kropli.

3 razy dziennie 20 kropli. Ajmalina — alkaloid z rośliny Rauwolfia serpentina wykazuje znaczne działanie przeciwarytmiczne. Szczególnie silnie działa batmotropowo ujemnie. Hamuje przewodzenie bodźców w układzie bodźcoprzewodzącym serca. Przedłuża także okres refrakcji. Ajmalina znalazła zastosowanie w częstoskurczu napadowym, w skurczach dodatkowych, w zespole Wolffa-Parkinsona-White'a, w niemiarowości wywołanej przedawkowaniem naparstnicy. Wywiera działanie szybko, lecz jest ono krótkotrwałe. Podaje się doustnie lub doodbytniczo kilka razy dziennie. Dawka jednorazowa nie powinna przekraczać 0,05 g. W razie potrzeby można podawać lek domięśniowo lub dożylnie. 336 Preparaty: Gilurytmal — draż. 0,5 g, czopki 0,05 g, amp. 0,05 g/2 ml i.m. oraz 0,05 g/10 ml i.v. Środki pobudzające układ bodźcoprzewodzący serca Poważny problem terapeutyczny stanowi grupa zaburzeń rytmu serca z upośledzeniem przewodnictwa w układzie bodźcoprzewodzącym. Ma to miejsce m. in. w bloku zatokowo-przedsionkowym, bloku przedsionkowo-komorowym, zespole Morgagniego-Adamsa-Stokesa. W stanach tych niejednokrotnie koniecznością staje się zastosowanie rozrusznika elektrycznego pobudzającego mięsień sercowy do rytmicznych skurczów. Ze środków farmakologicznych podawać tu można przede wszystkim związki pobudzające receptory beta układu sympatycznego. Z leków pochodzenia roślinnego stosuje się: Ephedrinum hydrochloricum (tabl. 0,025 g, amp. 0,025 g/1 ml) — zwykle podaje się doustnie lub podskórnie 0,025— 0,05 g jednorazowo, 0,05—0,1 g dziennie. Dawki maksymalne doustne lub podskórne wynoszą 0,075 g jednorazowo i 0,15 g dziennie Atropinum sulfuricum (amp. 1 mg/1 ml, 0,5 mg/1 ml) — najczęściej stosuje się dawki doustne lub podskórne 0,25—0,5 mg jednorazowo oraz dziennie 2 g doustnie i 1 mg podskórnie. Coffeinum Natrium benzoicum (amp. 0,2 g/1 ml, tabl. 0,2 g) — przeciętnie po 0,05—0,1—0,2 g jednorazowo, 2—4 razy dziennie. Środki hamujące automatyzm serca, nie hamujące przewodnictwa Znajdują one zastosowanie w niektórych zaburzeniach rytmu, jak: ekstrasystolia komorowa lub częstoskurcz komorowy. Zastosowanie znalazły tutaj środki syntetyczne: lidokaina, fenytoina oraz fenazolina. Glikozydy nasercowe w zaburzeniach rytmu serca Glikozydy naparstnicy, zwłaszcza acetylodigitoksyna, znajdują zastosowanie także jako leki przeciwarytmiczne. Działają one leczniczo w niektórych zaburzeniach rytmu, jak częstoskurcz napadowy i migotanie przedsionków, jednak skądinąd same mogą być powodem występowania arytmii (do- 337 datnie działanie batmotropowe). Zwalniają one przewodnictwo w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego i działają pobudzająco na automatyzm komórek. Wskutek pobudzenia ośrodka nerwu błędnego dochodzi do zwolnienia czynności serca. Glikozydy nasercowe stosować można łącznie ze sparteiną.