Książka
Ładowanie strony
Veronica officinalis L.
Bylina z rodziny Trędownikowatych, występująca w Europie i na Syberii. W Polsce pospolita na niżu. Ma płożące, korzeniące się łodygi do 20 cm długie i wzniesione grona kwiatowe z bladoniebieskimi kwiatami.
Opis tradycyjny
Zastosowanie znane z piśmiennictwa, bez badań.
Zastosowania opisane w źródłach nie są potwierdzeniem skuteczności.
Brak wpisu nie oznacza, że połączenie jest bezpieczne. Przyjmowane leki omów z lekarzem lub farmaceutą.
Brak informacjiW PubMed odnotowano 8 publikacji o tym ziole, w tym 0 badań klinicznych i 0 przeglądów systematycznych.
Zastosowania opisane w tradycji zielarskiej lub rekomendowane przez autora źródła.
PubMed nie oznaczył tych prac typem badania — najczęściej analizy składu, prace przeglądowe i technologiczne.
To streszczenie opisu ze źródła, nie zalecenie dla konkretnej osoby. Dawki dobiera lekarz lub farmaceuta.
Odwar: 1/2 szklanki 2-3 razy dziennie przed posiłkami. Odwar wykrztuśny: 2-3 łyżki co 2-3 godz. po jedzeniu. Nalewka: nacierać bolesne miejsce 2 razy dziennie. Źródła wymieniają sposoby przygotowania: odwar, nalewka, mieszanki ziołowe.
Zielnik lekarski. Zastosowanie, opis botaniczny i uprawa najważniejszych polskich roślin lekarskich — August Czarnowski (1938)
Doświadczalna aktywność przeciw wrzodowa ekstraktów z Veronica officinalis L.
1985 · Journal of ethnopharmacology
Otwórz źródłoTradycyjnie stosowana *Veronica officinalis* hamuje mediatory prozapalne poprzez szlak sygnałowy NF-κB w ludzkiej linii komórek płucnych.
2013 · Journal of ethnopharmacology
Otwórz źródłoCharakterystyka fitochemiczna Veronica officinalis L., V. teucrium L. i V. orchidea Crantz z Rumunii oraz ich właściwości antyoksydacyjne i przeciwdrobnoustrojowe.
2015 · International journal of molecular sciences
Otwórz źródło