Melisa lekarska

Brak wpisu nie oznacza, że połączenie jest bezpieczne. Przyjmowane leki omów z lekarzem lub farmaceutą.

• Historyczny wykaz składników rojownika dodaje żywicę, gumę i winian potasu oraz określa garbnik jako żelazisto-zieleniący.

• Melisę można siać lub mnożyć z kłączy: wczesnowiosenny rozsadnik, potem rozstawa 30–35 cm w obu kierunkach; siewki i dzielone karpy należy po sadzeniu dobrze podlewać.
• Przy zbiorze rojownika na olejek i do suszenia uwzględniano górne części łodyg. Zalecano szybkie suszenie w lekkim cieniu, zamknięte skrzynie i podano pozostałość około 35% masy ziela po suszeniu.
• Książka podaje kwitnienie rojownika w lipcu–sierpniu i zbiór liści na początku lub krótko po początku kwitnienia; jako surowiec preferuje młode ziele.
• Rojownik ma jajowate pomarszczone karbowane liście, drobne białe kwiaty w półokrążkach, dwuwargowy kielich i koronę oraz brunatne gładkie rozłupki. Autor opisuje przejście zapachu rozcieranego ziela od pluskwiatego do cytrynowego oraz korzenny smak.
• Dla uprawy rojownika autor zaleca wilgotność tylko chroniącą przed suszą, pulchną, lekką glinkowatą i żyzną glebę, bez świeżego nawożenia; dopuszcza lekki cień.
• Pielenie potrzebne jest głównie na początku, zanim melisa zagłuszy chwasty; okresowe motykowanie ma wspierać rozwój liści i powstawanie olejku.
• Rojownik ma gęsto rozgałęziony korzeń, liczne czworokątne, szaro omszone łodygi wyrastające krzaczasto i jasnozielone liście.
• Źródło wymienia lasy, wilgotne zarośla, winnice i miedze jako siedliska rojownika oraz doprecyzowuje azjatycki zasięg do Azji Środkowej.
• Zalecane są kompost i całkowicie przegniły nawóz, także bezpośrednio pod siew; ciężką zbitą ziemię spulchnia się dwa razy, lekką przekopuje raz wiosną.

• Źródło opisuje zastępowanie chmielu rojownikiem w piwie i twierdzi, że taki napój upija szybciej.
• Melisę przesadza się co 4, najwyżej 5 lat. Można wiosną podzielić rośliny i posadzić ponownie na skopanym kompostowanym gruncie, ale zalecana jest zmiana miejsca plantacji.
• Po lekkim przemarznięciu gruntu autor zaleca cienką warstwę nawozu jako osłonę zimową i zasilenie; wiosną należy ją zgrabić, usunąć lub płytko wkopać w międzyrzędzia.
• Na ubogiej ziemi pożądane jest pozostawienie przegniłej mierzwy. Autor ostrzega, że niewłaściwie użyty świeży nawóz zwierzęcy nadaje roślinom aromatycznym i ich olejkom nieprzyjemną woń.

• Ziołolecznictwo — Poradnik dla lekarzy - Aleksander Ożarowski (red.) (1982)

• Monografie ziołowe UE (EMA/HMPC) - European Medicines Agency (HMPC)

• Farmakognozja. Część 2 — Irena Matławska (red.)

• Zielnik lekarski. Zastosowanie, opis botaniczny i uprawa najważniejszych polskich roślin lekarskich — August Czarnowski (1938)

• Randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą kontrolowane placebo nad standaryzowanym ekstraktem z Matricariae recutita, Foeniculum vulgare i Melissa officinalis (ColiMil) w leczeniu kolki u niemowląt karmionych piersią.

  2005 · Phytotherapy research : PTR

  Otwórz źródło

• Modulacja nastroju i sprawności poznawczej po jednorazowym podaniu Melissa officinalis (melisy lekarskiej).

  2002 · Pharmacology, biochemistry, and behavior

  Otwórz źródło

• Wyciąg z Melissa officinalis w leczeniu pacjentów z łagodną do umiarkowanej postacią choroby Alzheimera: badanie z podwójnie ślepą próbą, randomizowane, kontrolowane placebo.

  2003 · Journal of neurology, neurosurgery, and psychiatry

  Otwórz źródło