Goryczka żółta

Brak wpisu nie oznacza, że połączenie jest bezpieczne. Przyjmowane leki omów z lekarzem lub farmaceutą.

• Historyczny wykaz składników goryczki obejmuje ponadto gorzknik „gencjanit”, śluz, kwas gentyzynowy, szczawian wapniowy oraz do 15% cukru bezpostaciowego obok krystalicznego; gencjopikrynę określono jako żywiczny glukozyd.

• Kłącza goryczki przeznaczano do kopania dopiero po osiągnięciu grubości kciuka. Korzenie starannie myto; drobniejsze suszono całe, grube rozcięte wzdłuż, w temperaturze 40°. Zalecano suche miejsce i szczelne zamknięcie.
• Źródło opisuje całobrzegie, naprzemianległe liście goryczki, liczne kwiaty ułożone piętrami i spłaszczone brunatne nasiona. Smak określa dodatkowo jako korzenny, a zapach jako silny, charakterystyczny i słodkawy, po zasuszeniu przyjemnie aromatyczny.
• Źródło opisuje trudne kiełkowanie nasion goryczki i zaleca dwa tygodnie w wilgotnej zimnej piwnicy, aby przemarzły. Następnie zaleca siew w wilgotnym zacienionym miejscu lub zimnym inspekcie, z bardzo cienkim przykryciem ziemią albo bez przykrycia.
• Żwirowe i kamieniste grunty uznano za niewłaściwe z powodu słabego wzrostu korzeni i strat przy kopaniu; wskazano nieco wilgotny klimat i otwarte stanowisko.
• Do uprawy zalecano lekką głęboką żyzną ziemię bez nadmiaru nawozów, szczególnie piaszczysto-gliniastą z próchnicą i wapiennym gruzem; piaszczysto-próchniczną lub wapienną po uzupełnieniu nawozami sztucznymi.
• Próchnicę do przykrywania nasion goryczki zalecano przesiewać przez przetak, a zagon ugniatać deską przed siewem i po nim. Przy zdejmowaniu mchu po wzejściu roślin ostrzegano przed wyrwaniem siewek.
• Zagony siewne powinny być lekkie i próchniczne; można je przygotować przez zmieszanie próchnicy liściowej, wrzosowej lub innej z piaskiem i wapnem.
• Korzeń goryczki żółtej opisano jako długości 60–90 cm, gruby, walcowaty, mięsisty, brunatny z zewnątrz i żółty wewnątrz. Z jednego kłącza wyrasta kilka grubych, soczystych i pustych wewnątrz łodyg.
• Wilgotny siew daje rozsadę; przy wysokości 3 cm przesadza się ją ostrożnie w rozstawie kwadratowej 30–50 cm. Później zaleca się wiosenne wzruszanie gleby i letnie pielenie.
• Źródło podaje kwitnienie goryczki żółtej od lipca do września, a w górach południa na różnych wysokościach przez cały rok; dopuszcza także zbiór kłączy wczesną wiosną.

• Książka wskazuje goryczkę żółtą w Pirenejach i na Pokuciu oraz opisuje największą obfitość w pobliżu wiecznych śniegów, wśród lodowców.
• Zamiast nawozu zwierzęcego zalecano kompost, śmieci uliczne lub stawiarkę; grunt należało raz, lecz głęboko spulchnić przez kopanie albo podwójną orkę.

• Monografie ziołowe UE (EMA/HMPC) - European Medicines Agency (HMPC)

• Zielnik lekarski. Zastosowanie, opis botaniczny i uprawa najważniejszych polskich roślin lekarskich — August Czarnowski (1938)

• Lecznicza gorycz Gentiana lutea L., fitochemia i aktywność biologiczna: przegląd systematyczny.

  2023 · Phytochemistry

  Otwórz źródło

• Aktywność zmiatania wolnych rodników przez goryczkę żółtą (Gentiana lutea L.) mierzona metodą elektronowego rezonansu paramagnetycznego.

  2006 · Human & experimental toxicology

  Otwórz źródło

• Hamowanie aktywności mieloperoksydazy oraz działanie antyoksydacyjne ekstraktów z Gentiana lutea.

  2012 · Journal of pharmaceutical and biomedical analysis

  Otwórz źródło