Biedrzeniec Mniejszy

Brak wpisu nie oznacza, że połączenie jest bezpieczne. Przyjmowane leki omów z lekarzem lub farmaceutą.

• Źródło wymienia w korzeniu biedrzeńca także kwas będźwianowy (benzoesowy), żywicę i cukier.

• Liście korzeniowe biedrzeńca są nieparzystopierzaste, z 7–13 siedzącymi, piłkowanymi listkami; czasem ich brak, a łodygowe są bardziej klinowate i wcinane. Smak przechodzi od słodkawego do ostrego i piekącego; zapach jest silny, niemiły, koźli.
• Ziele suszy się pod dachem w przewiewie dla zachowania zieleni i ugniata w worku wyłożonym papierem, by zatrzymać zapach.
• Biedrzeniec opisano jako rosnący na suchych trawiastych stanowiskach, miedzach, urwiskach, skałach, w gajach i zaroślach. Do uprawy zalecano raczej suchą, lekko gliniastą ziemię, nie świeżo nawożoną.
• Pielęgnacja polega na odchwaszczaniu; na cięższych zaskorupiających się glebach podczas suszy zaleca się motyczenie międzyrzędzi. Kwitnienie trwa od lipca do końca września.
• Ziemię po nawożonych okopowych wystarczy wyrównać. Jesienny siew rzędowy co 20 cm wymaga około 1 kg dobrych nasion na 1000 m²; kiełkują po 30 dniach, lecz jesienny siew wschodzi wiosną. Autor cytowanych zaleceń odradza wiosenny wysiew jako zawodny.
• Korzenie należy umyć, podsuszyć, równo pokrajać na wielkość ziarna polnego grochu i dopiero wysuszyć; według źródła tracą około ćwierci objętości.
• W przytoczonych zaleceniach Biegańskiego biedrzeniec ma rosnąć w słońcu lub lekkim ocienieniu; materiał użyźniający należy rozprowadzić, ziemię zaorać, wybronować i zwałować, a przed siewem pozwolić jej się odleżeć.
• Do zbioru korzeni biedrzeńca wybierano rośliny trzyletnie. Biegański radził ścinać pączkujące łodygi w połowie wysokości dla rozrostu korzeni; przy pozyskiwaniu ziela dopuszczał kwitnienie, ale cięcie przed zawiązaniem nasion.
• Biedrzeniec ma walcowaty brudnożółtawy korzeń z mlecznym sokiem, delikatną łodygę 25–40 cm, drobne białe kwiaty w baldaszkach i brunatne lub czarniawe owoce mniejsze od anyżu.

• Ziołolecznictwo — Poradnik dla lekarzy - Aleksander Ożarowski (red.) (1982)

• https://www.rhs.org.uk/plants/13030/pimpinella-saxifraga/details

• Farmakognozja. Część 2 — Irena Matławska (red.)

• Zielnik lekarski. Zastosowanie, opis botaniczny i uprawa najważniejszych polskich roślin lekarskich — August Czarnowski (1938)

• Skład, aktywność przeciwbakteryjna i przeciwutleniająca olejku eterycznego Pimpinella saxifraga oraz jego zastosowanie do konserwacji sera jako dodatek powlekający.

  2019 · Food chemistry

  Otwórz źródło

• Mikroekstrakcja do fazy stałej składników lotnych z roślin naturalnych łąk.

  2001 · Journal of agricultural and food chemistry

  Otwórz źródło