Preparat gotowy do użycia.

3 razy po 1—2 tabl. dziennie. 385 PRZEWLEKŁY NIEŻYT ŻOŁĄDKA GASTRITIS CHRONICA Przewlekły nieżyt żołądka jest jedną z częstszych chorób układu pokarmowego, lecz o niezbyt dobrze poznanej etiopatogenezie. Podkreśla się, że w rozwoju przewlekłego nieżytu żołądka odgrywają rolę pewne mało wyjaśnione jeszcze procesy autoimmunologiczne oraz czynniki zewnątrzpochodne, np. nieprawidłowy ilościowo skład diety, przeciążenie odżywkami, toksyny bakteryjne, odczyny polekowe. Wydaje się także, iż ważnym czynnikiem przyczynowym jest zarzucanie zawartości dwunastnicy i żółci do żołądka. Przewlekły nieżyt żołądka może być jednostką samodzielną lub też towarzyszyć innym stanom chorobowym, jak: wrzód żołądka, rak żołądka, niedokrwistość złośliwa, niedokrwistość z niedoboru żelaza. Badanie histologiczne jest podstawą do rozróżnienia trzech postaci nieżytu żołądka: 1) przewlekły powierzchniowy nieżyt żołądka 2) przewlekły zanikowy nieżyt żołądka 3) zanik błony śluzowej żołądka (gastric atrophy). Czynność wydzielnicza żołądka (kwas solny, pepsyna, czynnik wewnętrzny) jest w przewlekłym nieżycie żołądka zawsze zmniejszona aż do całkowitej bezkwaśności, spotykanej w trzeciej postaci zapalenia żołądka. Patomechanizm przewlekłych nieżytów żołądka jest złożony i nie w pełni poznany, zależy od udziału takich czynników etiologicznych, jak zaburzenia immunologiczne, hormonalne, od wpływów substancji zewnątrzpochodnych oraz od zmian struktury anatomiczno- czynnościowej żołądka i dwunastnicy. Podkreśla się również istotną rolę gastryny w rozwoju omawianego schorzenia. Objawy. Chorzy skarżą się na takie dolegliwości w nadbrzuszu, jak pieczenie, bolesny ucisk, uczucie przepełnienia, bóle. Objawy te nasilają się przeważnie w krótkim czasie po przyjęciu posiłków. Pospolitą skargą jest także zmniejszenie łaknienia, osłabienie, czasami nudności i wymioty. Przedmiotowo, oprócz bolesności uciskowej nadbrzusza, nie stwierdza się zwykle innych zmian. Rozpoznanie. Objawy przewlekłego nieżytu żołądka są mało swoiste. W celu postawienia właściwego rozpoznania trzeba wykonać badania radiologiczne przewodu pokarmowego, gastroskopię, gastrobiopsję oraz zgłębnikowanie żołądka po zastosowaniu maksymalnego bodźca wydzielniczego (tzw. sonda m. Kaya). Rozstrzyga o rozpoznaniu wynik oligobiopsji i próby wydzielniczej żołądka. Leczenie. 1. Usunięcie wszelkich możliwych czynników przyczynowych. 2. Dieta: posiłki nie drażniące, spożywane 5—6 razy dzien- 386 nie w małych porcjach. Należy zwłaszcza unikać potraw smażonych na tłuszczu zwierzęcym, potraw wzdymających, zimnych, gazowanych i pikantnych. Ważną sprawą jest przestrzeganie jak największej czystości i świeżości spożywanych potraw. Celowe jest przygotowywanie posiłków pod zwiększonym ciśnieniem w szybkowarach. 3. Intensywne leczenie współistniejących schorzeń i zaburzeń, m.in. zaparć stolca, podawaniem Magnesium peroxydatum plv. (po łyżeczce 2 razy dziennie między posiłkami) lub Semen Lini (łyżkę nasion zalać połową szklanki wrzątku i po kilku godzinach bez odcedzenia nasion wypić przed snem). 4. W podstawowym leczeniu nie należy podawać w żadnej postaci kwasu solnego, trzeba też unikać leków mogących działać drażniąco na zmienioną zapalnie błonę śluzową żołądka. Dlatego też lekami z wyboru w przewlekłym nieżycie żołądka są preparaty osłaniające, powlekające, spazmolityczne, zmniejszające odczyn zapalny. Ponieważ w przewlekłym nieżycie żołądka istnieją często zmiany czynności jelita cienkiego i grubego oraz układu żółciowego, celowe jest też stosowanie leków ziołowych regulujących te zaburzenia: Linal (4 razy dziennie po 2 łyżeczki), Gastrochol (łyżeczkę proszku rozpuścić w ¾ szklanki ciepłej wody, pić 2—4 razy dziennie), Gastrogran (łyżeczkę granulatu popić ½ szklanki ciepłej wody, przyjmować 2—4 razy dziennie), Calmagina (po tabletce 3 razy dziennie pół godziny przed posiłkami; tabletkę należy rozgryźć i powoli popijać nie słodzoną wodą).