Połączyć składniki w podanych proporcjach.

30 kropli na ½ szklanki wody do płukania jamy ustnej. CHOROBY PRZEBIEGAJĄCE Z ZABURZENIAMI W ROGOWACENIU I ZŁUSZCZANIU NABŁONKA Rogowacenie białe (Leukoplakia) Leukokeratosis oris (leucoplakia) Powstanie choroby nie jest dostatecznie wyjaśnione. W istocie swojej jest to odczynowe, nadmierne rogowacenie nabłonka błon śluzowych, najczęściej występujące w jamie ustnej. Czynnikami usposabiającymi są: nadmierne palenie tytoniu, 713 alkohol, prądy elektrogalwaniczne, uszkodzenia i zatrucia zawodowe, stres cieplny, miejscowe urazy pochodzenia zębowego, wadliwe uzupełnienia protetyczne itp. Występowanie leukoplakii łączy się przyczynowo z podatnością błony śluzowej, u a którą niewątpliwy wpływ mają czynniki ogólnoustrojowe, takie jak niedokrwistość, zakażenie swoiste, niedobory witaminowe, zwłaszcza witaminy A, zaburzenia wewnątrzwydzielnicze. Klinicznie rozróżnia się postać płaską, brodawkowatą i nadżerkową (leucoplakia piana, verrucosa s. leucokeratosis, erosiva). Leukoplakia jest określeniem klinicznym dotyczącym zmian chorobowych, które charakteryzują się początkowo zmętnieniem nabłonka (stopień I), przechodzącym w białe, opalizujące plamy (stopień II), które na skutek nawarstwienia przekształcają się w tarczki (stopień III). Często na ich obwodzie tworzy się rąbek zapalny zwany rąbkiem Schwimmera. Stopień IV leukoplakii charakteryzuje się powstawaniem wyrośli brodawkowatych (papilloma durum). Tą postać leukoplakii należy traktować zawsze jako stan przedrakowy (status praecancerosus). Dolegliwości subiektywne są nieznaczne i tylko w niektórych przypadkach chorzy skarżą się na uczucie pieczenia podczas palenia tytoniu lub spożywania ostrych czy gorących pokarmów. Wykwity umiejscawiają się najczęściej na błonie śluzowej policzków i tworzą białe lub szaro-białe pasmo ciągnące się od kąta ust, gdzie są zazwyczaj najsilniej zaznaczone, ku tyłowi. Poza tym mogą się one umiejscawiać na podniebieniu twardym w postaci szarych tarczek z wyraźnie zaznaczonymi punkcikami rozszerzonych ujść gruczołów ślinowych (leucokeratosis punctata), jak również na dziąsłach, wargach lub języku. W rozróżnieniu należy uwzględnić liszaj płaski Wilsona, toczeń rumieniowaty, zmiany kiłowe, oparzenia jamy ustnej, pseudobłony w błonicy i fusospirochaetosis. Najpoważniejszym powikłaniem leukoplakii jest rak kolczystokomórkowy spostrzegany najczęściej w obrębie warg i języka. W przypadkach podejrzanych zaleca się badania cytologiczne, histologiczne i stałą kontrolę kliniczną. Celem leczenia jest niedopuszczenie do przekształcenia się leukoplakii zwykłej w brodawkującą. Prowadzi do tego odpowiednia pielęgnacja jamy ustnej, usunięcie wszystkich czynników drażniących pochodzenia miejscowego (próchnica zębów, zgorzel, ostre brzegi zębowe, wadliwe uzupełnienia protetyczne, różnorodne metale w jamie ustnej, nadmierne palenie tytoniu, nadużycie alkoholu, szkodliwe wpływy środowiska pracy). Zaniechać należy również stosowania leków drażniących. Leczenie sprowadza się obecnie do stosowania witaminy A w dawkach 150 000 j. dziennie, rozdzielonych na trzy równe części przez kilka miesięcy, oraz śniegowania zmian bezwod- 714 nikiem kwasu węglowego. Pamiętać należy przy tym, aby nasadka aplikatora nie przytykała zbyt mocno do błony śluzowej i jej nie oderwała. Należy przed zabiegiem błoną śluzową osuszyć, a nasadkę kriokautera zwilżyć acetonem. Czas aplikowania wynosi nie więcej niż 5—10 sekund. Zabieg powtarza się kilkakrotnie w odstępach dwutygodniowych. Z leków miejscowych w każdym przypadku leukoplakii można stosować Panthenol-Spray, Peridontone, 1% maść kortyzonową oraz płukanki ziołowe powlekające i odkażające.