Wymieszać składniki na mazidło.

Jak poprzednio. Chorzy ze świądem skóry powinni przestrzegać lekko strawnej diety, unikać ostrych przypraw, napojów alkoholowych, dbać o codzienne oddawanie stolca. ŚWIERZB SCABIES Jest to choroba wywołana przez świerzbowiec ludzki (Sarcoptes scabiei). Pasożyt ma 0,2—0,5 mm długości i 0,5—0,8 mm szerokości. Do zakażenia świerzbowcem dochodzi przez bezpośredni kontakt z osobami chorymi lub za pośrednictwem pościeli, bielizny oraz różnych przedmiotów używanych przez te osoby. Pierwsze objawy choroby pojawiają się po kilku dniach do 6 tygodni od chwili zakażenia. Zmiany skórne polegają na wystąpieniu drobnych grudek obrzękowo- wysiękowych, pęcherzyków i bardzo charakterystycznych nor świerzbowcowych. Głównie są umiejscowione na bocznych powierzchniach palców rąk, pod pachami, w okolicy pępka, okolicy krzyżowo-ogonowej i na narządach płciowych. W rozpoznaniu świerzbu pomocne jest to, że u chorych występuje dokuczliwy świąd, nasilający się po rozgrzaniu ciała, zwłaszcza w łóżku przed snem. Świąd zmusza chorych do drapania, w wyniku czego powstają liczne przeczosy, pokryte krwistym strupem. Po pewnym czasie świerzbem zakażają się domownicy, współmieszkańcy w bursach, hotelach, internatach. W leczeniu miejscowym stosowane są preparaty ziołowe, gdy chorzy źle znoszą inne środki powszechnie używane, np. Novoscabin, Ung. Naphtoli comp. lub Ung. Wilkinsoni. W leczeniu świerzbu jest stosowany m.in. balsam peruwiański (Grzybowski) oraz alkoholowy wyciąg z kwiatów wrotyczu pospolitego.