Preparat gotowy do użycia.

1—3 razy dziennie czopek doodbytniczo. Leczenie owrzodzenia przełyku jest trudne i przeważnie wielotygodniowe. Dlatego też należy umiejętnie kojarzyć chemioterapię ze stosowaniem preparatów naturalnych. W pierwszym, ostrym okresie choroby należy stosować głównie leki syntetyczne; natomiast leki roślinne — jako wspomagające. W miarą poprawy można stopniowo zmniejszać dawki leków syntetycznych. W leczeniu podtrzymującym można stosować prawie wyłącznie leki ziołowe. ACHALAZJA PRZEŁYKU ACHALASIA OESOPHAGI Jest to dość rzadkie schorzenie przełyku o niezbyt dobrze poznanej etiologii i patogenezie. W chorobie tej prawdopodobną przyczyną zaburzeń ruchowych przełyku jest nieprawidłowe unerwienie cholinergiczne narządu. Stwierdza się bowiem degenerację i zanik zwojów Auerbacha i krótkich włókien pozazwojowych związanych z komórkami mięśniowymi przełyku. Achalazja przełyku jest więc wynikiem uogólnionych zaburzeń ruchowych — trzon przełyku nie przewodzi pierwotnej fali perystaltycznej, a dolny zwieracz przełyku 375 nie ulega prawidłowemu zakurczowi podczas połykania, co w konsekwencji prowadzi do różnego stopnia rozszerzenia światła przełyku i zalegania pokarmów. W zależności też od nasilenia tych zmian dzieli się achalazję przełyku na trzy stopnie (określenie danego stopnia dokonuje się na podstawie badania radiologicznego). W stopniu I przy istniejących dolegliwościach przełyk w pozycji stojącej pacjenta przedstawia się prawidłowo, natomiast zaleganie kontrastu stwierdza się w pozycji poziomej. W stopniu II można zauważyć wyraźne rozszerzenie trzonu przełyku i zaleganie już w pozycji pionowej, brak pierwotnej fali perystaltycznej. W stopniu III przełyk jest bardzo rozszerzony i wydłużony (megaoesophagus). Choroba rozwija się zwykle powoli, w ciągu 10—15 lat. W około 50% przypadków pacjenci wiążą początek choroby z silnym przeżyciem psychicznym. Również i później stresy psychiczne potęgują dolegliwości. Objawy. Pierwszym i najczęściej występującym objawem jest zaburzenie połykania pokarmów stałych, później również płynnych. Ponadto chorzy skarżą się często na bóle w dolnej części mostka występujące przy połykaniu, wymioty, zmniejszenie masy ciała, osłabienie. Połykanie ułatwia popijanie podczas jedzenia większej ilości płynów, chodzenie w czasie spożywania. Rozpoznanie nie jest zwykle trudne. Długoletni przebieg choroby, charakterystyczne zaburzenia połykania twardych kęsów, wyraźny związek powstawania i nasilania się dolegliwości z przeżyciami psychicznymi oraz typowe zmiany radiologiczne są podstawą diagnostyki. Achalazję trzeba różnicować z rakiem przełyku, sklerodermią i ze starczymi zaburzeniami motoryki. W każdym przypadku należy wykonać ezofagoskopię. Leczenie. Postępowanie zachowawcze nie przynosi poprawy. W achalazji I i II stopnia wykonuje się mechaniczne rozszerzenie dolnego zwieracza przełyku, np. aparatem Starka. W achalazji III stopnia wykonuje się zabieg chirurgiczny — operację Hellera (cardiomyotomia). Po wykonaniu zabiegów rozszerzających dolny odcinek przełyku chorzy wymagają jeszcze przez różny okres leczenia wspomagającego, które ma na celu tonizowanie układu nerwowego, usuwanie uczucia lęku związanego z możliwością nawrotu choroby, leczenie lub zapobieganie zapaleniom przełyku. Miernie wyrażony nawrót choroby jest również wskazaniem do leczenia zachowawczego, uspokajającego i rozkurczowego.