Opis katalogowy
Rp. Herb. Equiseti
Treści mają charakter wyłącznie edukacyjny i przedstawiają opisy z bazy źródłowej. Nie stanowią porady medycznej, diagnozy, instrukcji przygotowania ani dawkowania, rekomendacji leczenia lub obietnicy efektu. Przed zastosowaniem ziół skonsultuj się z lekarzem.
Treść przytoczona edukacyjnie, nie instrukcja postępowania
Wymieszać zioła w podanych proporcjach.
Opis z bazy źródłowej, nie instrukcja dawkowania
Napar z łyżki ziół na 2 szklanki wody, pić 1—2 szklanki dziennie między posiłkami. W leczeniu miejscowym lekiem wspomagającym jest cebula ogrodowa (Alium cepa). Pieczona cebula zmiękcza skórę, działa odkażająco, przyspiesza przebicie guzów i ich oczyszczenie z treści ropnej (sposób przygotowania i zastosowanie p. str. 608). Dobrze działa też stosowanie na noc ciepłych okładów z gęstej papki siemienia lnianego. W okresie gojenia korzystnie działa smarowanie zmian skórnych cienką warstwą maści żywokostowej (Ung. Symphyti) i nałożenie jałowej gazy, ewentualnie zastosowanie maści chlorofilowej — Chlorofilan. Opatrunek należy zmieniać 2 razy dziennie. ŚWIĄD SKÓRY PRURITUS CUTIS Dokładny mechanizm świądu nie jest poznany; najprawdopodobniej powstaje on w wyniku działania słabych — pod-progowych — bodźców bólowych na receptory bólowe skóry. Pewną rolę w powstawaniu świądu odgrywają enzymy proteolityczne, zwłaszcza endopeptydazy. Świąd jest przyczyną drapania, w wyniku którego dochodzi do uszkodzeń naskórka i skóry, powstawania liniowych przeczosów, pokrytych krwistym strupem, oraz zakażeń wtórnych. Świąd może być umiejscowiony i uogólniony. Przyczyny świądu mogą być różnorodne, związane z tzw. chorobami swędzącymi skóry, zaburzeniami przemiany materii, zaburzeniami wewnątrzwydziel- 650 niczymi, działaniem czynników chemicznych i fizycznych, procesami starzenia się, czynnikami psychicznymi i nerwowymi. Świąd ulega zmniejszeniu lub ustępuje po usunięciu przyczyny wywołującej. Duże trudności lecznicze sprawia świąd starczy, neurogenny lub tzw. świąd samoistny — tak określa się świąd o nieznanej etiologii. W leczeniu ogólnym świądu leki pochodzenia roślinnego stosuje się jako wspomagające. Korzystnie działają preparaty uspokajające i tonizujące: Bellergot (2—3 razy dziennie po tabletce), Intr. Valerianae (3 razy dziennie po 30 kropli), Nervosol, Nervogran, Passispasmin. W leczeniu miejscowym, zwłaszcza w świądzie ograniczonym, leki roślinne działają wspomagająco. Często stosowany jest mentol w roztworze lub w maści.