Wymieszać zioła w podanych proporcjach.

Odwar z łyżki ziół na 2 szklanki wody, pić porcjami w ciągu dnia. Zalecane jest także przyjmowanie Cholegranu lub Intr. Hyperici. U chorych ze skłonnością do zaparcia zwalczanie go wywiera korzystny wpływ na zmniejszenie odczynu zapalnego w obrąbie skóry. W tych przypadkach jest zalecany Normogran, Calmagina, Rhelax. U chorych z dużym świądem i zwiększoną pobudliwością nerwową korzystnie działa podawanie preparatów: Bellergot (2—3 razy dziennie po drażetce), Tinct. Valerianae (2—3 razy dziennie po 30 kropli), Neospasmina (2—3 razy dziennie po łyżeczce), Passispasmin (3 razy dziennie po łyżeczce po jedzeniu). Skórę owłosioną głowy dobrze jest myć w naparze z kwiatów rumianku, a do płukania włosów używać wody z sokiem cytrynowym (na szklankę ciepłej wody wycisnąć sok z pół cytryny). Korzystnie również działa sok z łopianu (Succ. Bardanae), który wciera się delikatnie w owłosioną skórę głowy dwa razy w tygodniu, najlepiej wieczorem przez 4—6 tygodni; po miesięcznej przerwie leczenie można wznowić. Sok z łopianu powoduje zmniejszenie łupieżu, odczynu zapalnego i świądu. W celu zmniejszenia objawów łojotokowego zapalenia owłosionej skóry głowy można z powodzeniem stosować odwar z korzeni mydlnicy (Rad. Saponariae). Przygotowuje się odwar z 2 łyżek korzeni na litr wody. W ciepłym odwarze myje się skórę głowy przez 10—15 min 2 razy w tygodniu. Osoby z łojotokowym zapaleniem skóry powinny przestrzegać lekko strawnej i ubogoenergetycznej diety oraz dbać o codzienne oddawanie stolca. ZAPALENIE ZŁUSZCZAJĄCE SKÓRY ERYTHRODERMIA Jest to uogólniony stan zapalny całej skóry, która jest zaczerwieniona, mniej lub bardziej obrzmiała, z zaznaczonym, a niekiedy dość obfitym, złuszczaniem się naskórka. Zmianom często towarzyszy odczynowe powiększenie węzłów chłonnych i podwyższona temperatura ciała; chory odczuwa świąd i pieczenie. Schorzenie jest różnorodnej etiologii, najczęściej powstaje w wyniku uogólnienia istniejącej uprzednio choroby skóry lub jako odczyn polekowy, wówczas erytrodermia jest określona jako wtórna. W przypadkach, gdy przyczyna choroby jest nie ustalona, erytrodermię określa się mianem pierwotnej. 666 W leczeniu ogólnym bardzo często stosuje się związki sterydowe, leki immunosupresyjne, antybiotyki, natomiast leki ziołowe są używane jako wspomagające i uzupełniające, głównie uspokajające, powodujące zmniejszenie świądu i stanu zapalnego. Szczególna rola przypada tu związkom czynnym zawartym w lukrecji gładkiej, zwłaszcza kwasowi glicyretynowemu i flawonoidom, które ze względu na swoje właściwości działają na ustrój człowieka w sposób zbliżony do sterydów, ale bez niekorzystnych powikłań, jakie sterydy mogą powodować, a nawet im zapobiegają i usuwają. Sok z lukrecji działa silnie przeciwzapalnie, przeciwhistaminowo i przeciwserotoninowo, wyraźnie przyspiesza gojenie owrzodzeń żołądka i dwunastnicy. Dlatego też wyciąg z lukrecji ma duże zastosowanie w leczeniu tych wszystkich dermatoz, które wymagają przewlekłego ogólnego leczenia sterydami, np. pęcherzyce, przewlekły uogólniony wyprysk, liszaj rumieniowaty układowy, zapalenie złuszczające skóry (erytrodermia) i inne, gdyż umożliwia obniżenie dawek dobowych sterydów oraz w pewnym zakresie zapobiega lub usuwa powikłania po ich stosowaniu. Zalecane więc jest po wstępnym rozpoczęciu leczenia sterydami i osiągnięciu poprawy klinicznej podawanie co drugi dzień zamiast określonej optymalnej dawki sterydów — lukrecji.