Preparat gotowy do użycia.

Po 30—40 kropli przed jedzeniem. Lekiem złożonym jest nalewka gorzka (Tinct. amara) z ziela piołunu, kłączy tataraka, liści bobrka i skórki pomarańczy. Stosowana jest w ilości 30—40 kropli przed jedzeniem. Do innych przetworów ziół z grupy amara należą odwary z liści bobrka (Fol. Menyanthidis), z ziela tysiącznika (Herb. Centurii), napary z ziela krwawnika (Herb. Millefolii), z korzenia cykorii (Rad. Cichorii), nalewka z nasion kulczyby (Sem. Strychni) i sok z korzenia mniszka (Rad. Taraxaci). Rośliny z grupy amaro-aromatica zawierają substancje chemiczne, które poza tym, że drażnią zakończenia smakowe w jamie ustnej, drażnią błoną śluzową żołądka, pobudzając ją bezpośrednio do wydzielania soku żołądkowego. Jako leki poprawiające łaknienie stosowane są m.in.: kłącze galangi (Rhiz. Galangae), liść eukaliptusa (Fol. Eucalypti), ziele rdestu ostrogorzkiego (Herb. Polygoni hydropiperis), zieje komosy wonnej (Herb. Chenopodii). Są one jednak, w odróżnieniu od ziół z grupy amara, nieobojętne dla żołądka, ponieważ powodują podrażnienie błony śluzowej. Dlatego więc nie powinny być stosowane w nieżytach błony śluzowej żołądka. 487 Jedną z przyczyn utraty masy ciała jest nadczynność tarczycy. Nadmiar jej hormonów powoduje zwiększenie podstawowej przemiany materii. Wzrasta zapotrzebowanie kaloryczne i wystarczający w normalnych warunkach dowóz kalorii w pożywieniu u chorych z nadczynnością tarczycy tylko częściowo pokrywa zapotrzebowanie. Dla całkowitego jego pokrycia ustrój musi czerpać z własnych zasobów tłuszczu, węglowodanów i wreszcie białek, co prowadzi do zmniejszenia masy ciała. Leczenie nadczynności tarczycy polega na stosowaniu środków tyreostatycznych, które hamują wytwarzanie tyroksyny i trójjodotyroniny i na ewentualnym operacyjnym usunięciu tarczycy. Pewne działanie tyreostatyczne wywiera jod, który hamuje uwalnianie hormonów z tarczycy, a w dużych dawkach powoduje inwolucję hiperplastycznych pęcherzyków tarczycy. Działanie to uzasadniało stosowanie w nadczynności tarczycy leków roślinnych zawierających jod. Stosunkowo najwięcej tego pierwiastka zawiera jeden z gatunków glonów morskich — morszczyn pęcherzykowaty (Fucus vesiculosus), rosnący w Bałtyku, Morzu Północnym i Atlantyku. Zawartość jodu jest różna w różnych odmianach tej rośliny. Morszczyn pochodzący z Atlantyku zawiera do 3,5% jodu, morszczyn bałtycki zawiera go bardzo mało, bo około 0,02— 0,04%. Obecnie został on prawie zupełnie wyparty z lecznictwa przez inne przetwory, np. płyn Lugola, który zawiera znane ilości jodu (6 mg w 1 kropli) i może być dokładnie dawkowany. Również w leczeniu niedoczynności tarczycy i wola obojętnego jod pochodzenia roślinnego zastąpiono preparatami wysuszonej tarczycy, trójjodotyroniną lub płynem Lugola. Jedynie w przypadkach nieznacznego niedoboru jodu może on być uzupełniony ze źródeł roślinnych. Morszczyn pęcherzykowaty podaje się w postaci sproszkowanej, w ilości 3—5 g 2 razy dziennie, lub w postaci odwaru. Z powodu dość przykrego zapachu stosowany jest zwykle w połączeniu z innymi ziołami.