Wymieszać składniki na miksturę.

10—30 kropli w kieliszku wody 2 — 4 razy dz. przed jedzeniem. Mikstura działa żółciopędnie, żółciotwórczo, przeciwskurczowo i przeciwzapalnie. Jest szczególnie zalecana w łagodnych przewlekłych stanach zapalnych i związanej z tym dyskinezji dróg żółciowych. Oprócz wymienionych leków recepturowych korzystne jest stosowanie specyfików roślinnych zawierających określone związki czynne lub standaryzowane wyciągi ziołowe: Boldaloin — 1—2 tabl. 2—3 razy dz. przed jedzeniem; Cynarhein — 1 draż. 3 razy dziennie przed jedzeniem; Cholegran — 1/2—1 łyżeczka granulatu 2—3 razy dziennie, popić 1/2 szklanki wody; Cholesol — 1 łyżeczkę płynu w 1/3 szklanki wody 2—3 razy dziennie przed jedzeniem; Raphacholin — 1—2 draż. 3 razy dziennie przed jedzeniem; Raphalamid — 1—2 draż. 2—3 razy dziennie przed jedzeniem. W leczeniu zapalenia dróg żółciowych istotne znaczenie ma przestrzeganie zaleceń dietetycznych, m.in. całkowite wyłączenie napojów alkoholowych, ostrych przypraw, tłuszczów zwierzęcych, potraw mięsnych smażonych, pieczonych lub duszonych, śmietany, tłustych wędlin i konserw itd. KAMICA ŻÓŁCIOWA CHOLELITHIASIS W schorzeniu tym, wskutek obniżenia stężenia kwasów żółciowych i fosfolipidów w żółci, następuje wytrącenie z roztworów niektórych jej składników i formowanie się kamieni, które wypełniają zazwyczaj pęcherzyk żółciowy, a niekiedy przewód żółciowy wspólny. Zależnie od składu powstałych złogów rozróżniamy: kamicą cholesterolową (kamienie zawierają co najmniej 80% cholesterolu) oraz kamicę bilirubinową (kamienie zawierają bilirubinian wapnia i zmienną ilość węglanu wapniowego). Tworzenie się kamieni jest spowodowane tym, że wątroba, z przyczyn dotychczas nie znanych, zaczyna 450 wydzielać żółć o zmienionym składzie, mianowicie z nadmierną ilością rozpuszczalnych i nierozpuszczalnych w wodzie substancji (m.in. bilirubina, sole wapniowe, cholesterol, kwas palmitynowy) przy równoczesnym niedoborze substancji solubilizujących (lecytyny, sole kwasów żółciowych). Tworzenie się złogów ułatwiają następujące czynniki: mechaniczny (np. choroba i trwały skurcz zwieracza Oddiego), zapalny (np. przerost ściany pęcherzyka żółciowego) i fizykochemiczny (np. fragmenty złuszczonego nabłonka jako ośrodki krystalizacji lub nadmierne wydzielanie śluzu, który zwiększa lepkość żółci). Kamica żółciowa -może przebiegać bez powikłań, ale mogą również wystąpić powikłania, zarówno w samym pęcherzyku żółciowym, jak i poza nim. Badania epidemiologiczne wykazały, że ilość przypadków kamicy żółciowej rośnie wraz z wiekiem chorych i osiąga 20—25% u osób 70- letnich. Znaczna część tego rodzaju schorzeń to tzw. kamica bezobjawowa, trwająca latarni, nie sprawiająca żadnego kłopotu i wykrywana przypadkowo na rentgenogramach sporządzanych w innych celach (Brit. Med. J., 1975, 1, 415). Jednak u pozostałych osób dochodzi po pewnym czasie do nasilenia bólów i ataków kolki wątrobowej, wywołanej albo ruchem samych kamieni albo częściej skurczem pęcherzyka żółciowego lub przewodu żółciowego wspólnego, zależnie od umiejscowienia złogów. Wzrasta wówczas ciśnienie w drogach żółciowych, zwłaszcza przy równoczesnych zaburzeniach czynności zwieracza Oddiego. Ataki kolki wątrobowej mogą się powtarzać i mogą spowodować konieczność interwencji chirurgicznej. W przebiegu kamicy żółciowej następują niekiedy powikłania, m.in. powiększenie pęcherzyka żółciowego i po pewnym czasie wodniak (hydrops vesicae felleae), a nawet perforacja pęcherzyka i stan ropny, wymagające niezwłocznej operacji. Innym powikłaniem są stany zapalne pęcherzyka żółciowego lub dróg żółciowych o różnym nasileniu, czasem nawet zmiany o charakterze nowotworowym. W ok. 20% przypadków kamicy żółciowej złogi są umiejscowione w przewodzie żółciowym wspólnym. Jest to tzw. kamica przewodowa, która tylko w 50% przypadków jest wykrywalna przez cholangiografię, ale aż w 74% przypadków stwierdza się żółtaczkę mechaniczną (icterus mechanicus). Choroba ta dotyczy głównie kobiet (84,4%). Leczenie kamicy żółciowej może być zachowawcze lub operacyjne, zależnie od nasilenia bólu, wieku i ogólnego stanu chorego, umiejscowienia złogów, występujących powikłań, stopnia zaburzeń trawiennych i innych. Z reguły mamy do czynienia z kamicą cholesterolową (do 95% przypadków w Europie i Ameryce Płn.), niekiedy z dodatkiem małej ilości bilirubiny i soli wapniowych, natomiast typowa kamica bilirubinowa występuje często w Japonii i na Dalekim Wschodzie. 451 Ostre stany kamicy żółciowej Najpierw należy zwalczyć ból i stan skurczowy dróg żółciowych, podając preparaty zawierające połączenia syntetycznych lub naturalnych środków przeciwbólowych ze środkami działającymi spazmolitycznie pochodzenia roślinnego: atropiną, papaweryną lub skopolaminą (Tolargin, Vegantalgin, Scopolan, Motolutan). W bardziej nasilonych bólach stosuje się Pabialgin lub domięśniowo Pyralginum z Atropinum sulfuricum lub Papaverinum hydrochloricum. Należy unikać stosowania samych leków przeciwbólowych z grupy morfiny (np. Eucodalum), gdyż powodują one upośledzenie ruchów jelit i niepożądany długotrwały skurcz zwieracza Oddiego. Gdy ostry atak minie, podaje się syntetyczne środki żółciopędne (Cholamid, Polagol, Bilocol) lub preparaty zawierające m.in. kwasy żółciowe (Fellogen, Hexagol, Acidum dehydrocholicum comp.). Leki ziołowe w ostrych przypadkach kamicy żółciowej mają ograniczone i tylko pomocnicze znaczenie. Przede wszystkim powinny to być zioła zawierające związki o działaniu przeciwskurczowym na mięśnie gładkie przewodów żółciowych, pęcherzyka żółciowego i zwieracza Oddiego oraz łagodnie żółciopędnym i przeciwzapalnym.