Wymieszać zioła w podanych proporcjach.

Napar z łyżki ziół na szklankę wrzącej wody, pić 2 razy dziennie 1/2—1 szklankę między posiłkami. Można również zalecić mieszankę ziołową Degrosan (Spec. metabolica), sok z korzeni łopianu (Succ. Bardanae — 30—50 kropli 3 razy dziennie) oraz jako lek przestrajający i bodźcowy biostyminę, którą należy podawać domięśniowo codziennie lub co drugi dzień przez 20— 30 dni i po 2—3-tygodniowej przerwie leczenie można wznowić. W leczeniu miejscowym wyprysku najczęściej stosowane są maści, aerozole sterydowe, nierzadko łącznie z antybiotykami, natomiast preparaty ziołowe jako leczenie wspomagające, o działaniu przeciwzapalnym, ściągającym bakteriobójczym i przeciwalergicznym. W okresie sączącym wyprysku korzystnie działają okłady z naparu z kwiatów rumianku (łyżka kwiatów na szklankę wody). Kilka płatków gazy zwilża się naparem, lekko wyciska i przykłada na ognisko wyprysku, które dobrze jest uprzednio lekko natłuścić higroskopijną maścią. Okłady zmienia się 3—6 razy w ciągu doby. Zazwyczaj w ciągu jednego do trzech dni sączenie ustępuje. Postępując analogicznie można również stosować okłady z 2% roztworu taniny, z azulanu (łyżka na szklankę wody), a nawet z esencji herbacianej, ponieważ znajdują się w niej garbniki, które mają działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciw-krwotoczne i ściągające. Gdy pod wpływem tych leków ustąpi sączenie, wówczas celowe jest stosowanie maści ziołowych. Trzeba mieć na uwadze, że obecnie dysponujemy maściami zawierającymi związki sterydowe, wobec czego maści ziołowe (Tormentiol, Ung. Allantoini, - Ung. Symphyti) traktujemy jako leczenie wspomagające. W przypadkach wyprysku rozsianego stosowane są 1—2 razy w tygodniu kąpiele lecznicze — osłaniające i ściągające z ru- 663 mianku, krochmalu, mąki pszennej, kory dębowej lub z taniny (sposób przygotowania tych kąpieli podano na str. 643). Wyprysk podudzi Eczema cruris Jest to odmiana wyprysku bakteryjnego, w którym współistniejące zakażenie bakteryjne ma raczej charakter wtórny (dawne nazwy: piodermia rumieniowo-wysiękowa i rumienio-złuszczająca — pyodermia erythemato-exsudativa et erythemato-squamosa). W patogenezie choroby zasadniczą rolą odgrywają zaburzenia troficzne skóry kończyn dolnych, zwłaszcza podudzi, gdzie zmiany odżywcze skóry często powstają w następstwie zaburzeń ukrwienia, mianowicie żylaków, zapaleń, zakrzepów naczyń żylnych. Zaburzenia troficzne skóry sprzyjają zakażeniom ropnym i wystąpieniu wyprysku, obejmującego nieraz całe podudzie. Zmiany polegają na pojawieniu się ognisk zapalno-wysiękowych oraz zapalno-złuszczających o podostrym stanie zapalnym, z zaznaczoną maceracją naskórka i sączeniem. Skóra jest zaczerwieniona, obrzmiała, widoczne są nadżerki i nawarstwienia strupów. Ogniska są rozległe; zmiany zapalne są bardziej nasilone w dystalnych częściach podudzia, nierzadko zajmują oba podudzia; towarzyszy im ból i uczucie pieczenia. W leczeniu ogólnym często są stosowane antybiotyki, środki przeciwzapalne i przeciwhistaminowe, przeciwzakrzepowe, a ponadto jako wspomagające preparaty roślinne, które zmniejszają przepuszczalność naczyń krwionośnych i zwężają naczynia włosowate. Zalecić można podawanie Intr. Hippocastani (2 razy dziennie po 25—50 kropli), Intr. Rutae (3 razy dziennie po 20—30 kropli), Rutisol (2—3 razy dziennie po 30—50 kropli), jak również picie naparu z mieszanki ziołowej o następującym składzie: