Opis katalogowy
Rp. Fl. Sambuci
Treści mają charakter wyłącznie edukacyjny i przedstawiają opisy z bazy źródłowej. Nie stanowią porady medycznej, diagnozy, instrukcji przygotowania ani dawkowania, rekomendacji leczenia lub obietnicy efektu. Przed zastosowaniem ziół skonsultuj się z lekarzem.
Treść przytoczona edukacyjnie, nie instrukcja postępowania
Wymieszać zioła w podanych proporcjach.
Opis z bazy źródłowej, nie instrukcja dawkowania
Napar z łyżki ziół na 2 szklanki wrzącej wody, wypić w 2 porcjach w ciągu dnia po jedzeniu. Chorzy z łuszczycą powinni przestrzegać odpowiedniej diety, szczególnie w okresie wysiewu zmian chorobowych. Dieta powinna być głównie jarska (bardzo korzystnie działa codzienne spożywanie sałatek z surowej kapusty z dodatkiem oliwy doprawionej sokiem z cytryny), niskokaloryczna, z ograniczeniem tłuszczów zwierzęcych, zalecane są natomiast tłuszcze roślinne, olej sojowy, słonecznikowy. Należy też ograniczyć ilość spożywanych węglowodanów, a przede wszystkim wyrobów cukierniczych. Nie należy spożywać ostrych przypraw, napojów alkoholowych oraz lekarstw zawierających chininę lub jej pochodne w okresie zaostrzenia zmian skórnych. ŁYSIENIE ŁOJOTOKOWE ALOPECIA SEBORRHOICA Patogeneza schorzenia nie jest dokładnie poznana, lecz łojotok jest jednym z ważniejszych czynników usposabiających. Przyjmuje się obecnie, że zasadniczą rolę w występowaniu łysienia łojotokowego odgrywają hormony androgenne, przy czym nie jest bliżej poznany mechanizm działania. Łysienie łojotokowe dotyczy mężczyzn. Często istnieje rodzinna skłonność do tego typu łysienia (dziedziczenie dominujące). Pierwsze objawy występują między 20 a 30 r.ż., zazwyczaj przy współistnieniu łupieżu tłustego. Zaawansowane łysienie występuje u ponad połowy mężczyzn w wieku 40—50 lat. Rozpoczyna się przerzedzanie włosów na bocznych powierzchniach owłosionej skóry czoła, a nieco później na szczycie 623 głowy. W miejscach wyraźnie postępującego łysienia obserwuje się najpierw występowanie łupieżu, często nawet z nieznacznym odczynem zapalnym, a po kilku lub kilkunastu latach skóra w tych miejscach staje się gładka, lśniąca i nieco cieńsza. W okresie łupieżu i odczynu zapalnego chorzy mogą odczuwać nieznaczny świąd. Leczenie ogólne jest typu wspomagającego. Z preparatów roślinnych zaleca się stosowanie biostyminy, w sposób podany w podrozdziale o czyraczności, równolegle z zespołem witamin, ponadto odwarów z mieszanek ziołowych i soków ze świeżych roślin.